~Medical Fantasy~

ผมเป็นคนชอบดูหนังมาตั้งแต่เด็ก แต่จำนวนผู้กำกับหนังที่ตัวเองรู้จักชื่อมีอยู่เพียงไม่กี่คน

ถ้าไม่นับยอดฝีมือผลงานขึ้นหิ้งที่ถึงต่อให้เอ่ยชื่อกับคนนอกวงการก็ต้องร้องอ๋ออย่างจอร์จ ลูคัส, สตีเฟ่น สปิลเบิร์ก หรือเจมส์ คาเมร่อน  ผมแทบจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับผู้สร้างหนังคนอื่น ๆ ที่อยู่เบื้องหลังความบันเทิงที่ตนเองสัมผัสอยู่บ่อย ๆ เลยแม้แต่น้อย

เพราะลึก ๆ แล้วผมเชื่อว่าภาพยนตร์จะดีหรือไม่ขึ้นกับองค์ประกอบอื่น ๆ อีกมากมายนอกเหนือไปจากความสามารถของผู้กำกับ (ซึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้เมื่อโตขึ้นว่าผมคิดผิด)

อย่างไรก็ดี, ผู้กำกับหนังอย่างสองพี่น้องวาชอฟสกี้กับเดอะแมทริกซ์, คริสโตเฟอร์ โนแลนกับเดอะดาร์คไนท์ หรือฮายาโอะ มิยาซากิกับการ์ตูนของจิบลิ คือตัวอย่างที่ดีของบุคคลผู้มีแนวทางการสร้างภาพยนตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองอย่างชัดเจน เท่านั้นยังไม่พอ, พวกเขายังสอดแทรกแนวคิดอันละเอียดอ่อนลงไประหว่างเฟรมต่อเฟรม สร้างเครื่องหมายคำถามเชื้อเชิญให้ขบคิดต่อ อีกทั้งสามารถส่งสารอันมีความหมายทิ้งค้างอยู่ภายในใจผู้ชมภายหลังหนังจบคู่ขนานไปกับความบันเทิงอันเป็นพื้นฐานที่ควรมีของภาพยนตร์ทุกเรื่องได้เป็นอย่างดี

จนทำให้หลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าภาพยนตร์เป็นมากกว่าความสนุกสนาน หากแต่เป็นสื่ออันมีคุณค่าไม่แตกต่างจากหนังสือดี ๆ เล่มหนึ่ง และพยายามจดจำชื่อของผู้กำกับหนังทั้งหลายที่สร้างสรรค์ผลงานได้ถูกจริตของผมเหล่านั้นเอาไว้ให้มากขึ้น

ล่าสุดผมเพิ่งได้มีโอกาสรับชมภาพยนตร์เรื่อง "Hidden" หนังทริลเลอร์ฝีมือการกำกับของ "ไมเคิล ฮาเนเก้" (Michael Haneke) ซึ่งแม้ว่าหนังเรื่องนี้คือหนังเรื่องแรกของผู้กำกับหนังชาวออสเตรียผู้นี้ที่ผมได้สัมผัส แต่ทันทีที่หนังจบลง, จิตใจของผมก็สามารถจดจำชื่อของไมเคิล ฮาเนเก้ไว้ในใจไปตลอดกาลได้โดยไม่ยากเย็นนัก

และตั้งปณิธานกับตัวเองจะต้องหาหนังเรื่องอื่นของผู้กำกับท่านนี้มาดูอีกให้จงได้

คำเตือน:

- บทความต่อไปนี้อาจทำให้ผู้อ่านสูญเสียอรรถรสในการชมภาพยนตร์

- หากจะเปรียบเดอะแทริกซ์เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างสาระและความบันเทิง, หนังเรื่องนี้ก็สุดโต่งไปในทิศของสาระแอบแฝงที่อาจมอบความสับสนให้เกิดขึ้นในห้วงความคิดของผู้ชมมากกว่าความสนุกสนานเพลิดเพลิน

Hidden เป็นหนังที่นำเสนอเรื่องราวของครอบครัวชนชั้นกลางชาวฝรั่งเศสครอบครัวหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยจอชหัวหน้าครอบครัวซึ่งมีอาชีพเป็นนักจัดรายการโทรทัศน์ลักษณะเสวนาปัญญาชนผู้มีชื่อเสียงทั้งประเทศ, แอนน์ภรรยาที่มีอาชีพเป็นนักเขียนอยู่ในแวดวงวรรณกรรม และลูกชายปิเอโรต์ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่นที่กำลังไปได้ดีกับการเรียนในชั้นมัธยมและกีฬาว่ายน้ำที่ตนเองถนัด ทั้งหมดอาศัยอยู่ในบ้านสุดหรู แวดล้อมด้วยบรรยากาศอันเงียบสงบ เป็นระเบียบ อีกทั้งเต็มไปด้วยเพื่อนสนิทที่ดูสมน้ำสมเนื้อทั้งฐานะ หน้าที่การงานและความคิด

ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทางจนกระทั่งเทปปริศนาที่บันทึกเรื่องราวความเป็นไปของคนในบ้านถูกส่งมาหาพวกเขา, ความสับสน ความรู้สึกแปลกแยกไม่ปลอดภัยในชีวิตค่อย ๆ เกาะกุมทุกคนในบ้าน และกร่อนสายสัมพันธ์ที่เคยมีอยู่ให้เบาบางลงไป

จอร์จพยายามทุกวิถีทางตามหาที่มาที่ไปของวิดีโอลึกลับดังกล่าวเพื่อไล่ล่าจรชนและทวงสิทธิส่วนตัวของครอบครัวกลับคืนมา...

ซึ่งถ้าใครคิดเช่นนั้น ผมขอบอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัด...

เพราะ Hidden นั้นดำเนินเรื่องไปด้วยความเนิบช้า ปราศจากฉากไล่ล่าใด ๆ แต่เชื่อหรือไม่ว่าการนำเสนอดังกล่าวกลับทำให้ตัวหนังเสมือนจริงมากขึ้นและสามารถดึงตัวตนของผู้ชมเข้าไปในหนังได้โดยไม่รู้ตัว

และที่มัน "ลักลั่นย้อนแย้ง" ไปมากกว่านั้นก็คือเมื่อรับชมไปเรื่อย ๆ หัวใจของผมหาได้เกิดความรู้สึกอยากเอาใจช่วยครอบครัวของจอชเช่นในตอนแรกไม่ หากแต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนหลังกลับเป็นความรังเกียจขยะแขยงคนอย่างจอช และเฝ้าพรรณนาให้ตัวเอกหยุดการกระทำ "บ้า ๆ" ของเขาลงเสียที

   

ใน Hidden วิดีโอที่คุกคามความสงบสุขของครบครัวจอชอย่างหนักแท้จริงแล้วเป็นเพียงวิดีโอกระจอก ๆ ม้วนหนึ่ง ซึ่งถูกห่อมาด้วยกระดาษที่วาดการ์ตูนตลก ๆ เรื่องราวภายในเทปม้วนนั้นเป็นเพียงภาพหน้าบ้านของจอช ไม่ได้โฟกัสหรือซูมไปที่ใครเป็นพิเศษ มันตั้งแช่อยู่อย่างนั้นตลอดทั้งวัน ไม่ได้จำเพาะกับช่วงเวลาใด ไม่มีการละเมิดสถานที่ส่วนตัวและดูไม่มีพิษมีภัยอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

ดังนั้นสิ่งที่สั่นคลอนจิตใจของจอชจึงไม่ใช่ตัววิดีโอโดยตรง หากแต่เป็นเพราะวิดีโอปริศนากำลังกระตุ้นให้จอชหวนระลึกถึงอดีตบางอย่างที่เขาพยายามปล่อยให้พวกมันลบเลือนไปตามกาลเวลา

วิดีโอห่วย ๆ เพียงไม่กี่ม้วน ทำให้จอชแทบจะเป็นบ้า ตัวตนแท้จริงอันกราดเกรี้ยวที่อยู่เบื้องหลังภาพลักษณ์นักจัดรายการผู้มีความสุขุมถูกปลดปล่อยออกมาใส่ผู้คนรอบข้างของเขา ไม่ว่าจะเป็นกับคนแปลกหน้า เพื่อนสนิท หรือแม้แต่กับภรรยาตัวเอง

เขาฝันซ้ำ ๆ ถึงวัยเด็ก -จุดหักเหครั้งสำคัญในชีวิต- คิดวนเวียนไปถึง "มาณิช" บุคคลผู้หนึ่งที่เป็นหอกข้างแคร่ของเขามาตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย

ใครที่ไม่อยากเป็นอย่างจอช...ลองเริ่มง่าย ๆ จากการเพ่งมองอารมณ์ด้านลบที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ ในแต่ละวันของตนเอง แล้วมองย้อนกลับไปว่ามีความคิดอัตโนมัติอะไรบ้างที่ผุดขึ้นมา จากนั้นลองตรวจสอบดูว่าความคิดอัตโนมัติในแง่ลบนั้นเป็นจริงหรือไม่ มีทางเป็นอย่างอื่นได้หรือไม่ ซึ่งถ้ามีและเราเชื่ออย่างนั้นจะทำให้รู้สึกดีขึ้น

เช่น หากเราออกมาพูดหน้าชั้นแล้วเพื่อน ๆ ทุกคนเงียบ แทนที่จะคิดว่าเพื่อน ๆ ไม่ชอบในสิ่งที่เราพูด ก็ให้ลองคิดว่าเพื่อน ๆ กำลังตั้งใจฟังและให้เกียรติเราอยู่ (ซึ่งดูสมเหตุสมผลกว่าการที่เพื่อนไม่ชอบการพูดของเรา...จริงไหม) เท่านี้เราก็จะรู้สึกมั่นใจ สามารถพูดได้ด้วยดี

ลองฝึกบ่อย ๆ สมองของเราจะเริ่มจดจำวิธีได้และเมื่อความคิดอัตโนมัติด้านบวกเกิดขึ้นกับตัวเรามาก ๆ เราก็จะกลายเป็นคนที่ร่าเริงแจ่มใสและมีเสน่ห์ต่อคนทั่วไปได้โดยไม่รู้ตัว

อย่าลืมนะครับ, อารมณ์และพฤติกรรมล้วนเกิดขึ้นจากความคิดภายในของเราทั้งสิ้น การรู้จักมองโลกในแง่ดี เชื่อว่าทุกปัญหามีทางออกมากกว่าหนึ่งทาง ไม่ด่วนสรุปจากเหตุการณ์เดียว ปรับมุมมองให้ยืดหยุ่นมากขึ้นจะทำให้เราอยู่ร่วมกับคนอื่นได้อย่างมีความสุข

ขอให้ทุกคนมีสุขภาพจิตที่สมบูรณ์แข็งแรงทุกคน

และหวังว่าสังคมเล็ก ๆ ใบนี้จะน่าอยู่ขึ้นครับ