~Medical Fantasy~

2-3 เดือนผ่านมาใครหลายคนที่ติดตามดูความเป็นไปของเจ้าลูกน้อยแพนด้าผ่านทางสื่อต่าง ๆ หรืออาจลงทุนเดินทางไปสัมผัสด้วยตาตัวเองชนิดติดขอบกรงสวนสัตว์เชียงใหม่ คงรู้สึกอิ่มเอมใจไปกับความน่ารักน่าชังและไร้เดียงสาของเจ้าแพนด้าจิ๋วซึ่งเป็นผลิตผลโดยตรงของช่วงช่วงกับหลินฮุ่ย สองแพนด้าคู่ขวัญที่คนไทยลุ้นเอาใจช่วยให้มีทายาทสืบสกุลมาอย่างยาวนาน

อย่างน้อย ๆ ท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจที่ถดถอยและข่าวการระบาดอย่างหนักของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่, คนไทยก็ยังโชคดีที่มีเรื่องราวของสัตว์โลกผู้น่ารักมาช่วยเปลี่ยนบรรยากาศให้ชีวิตดูสดใสมากขึ้นจนไม่หดหู่ใจและหมดเรี่ยวแรงในการดำเนินชีวิตไปเสียก่อน

อย่างไรก็ดีในฐานะที่เพิ่งผ่านการปฏิบัติงานบนหอผู้ป่วยเด็กมา 6 สัปดาห์เต็ม, ผมอยากจะบอกว่าความน่ารักของ "เด็กผม" ที่แม้จะเกิดจากพ่อแม่คนละคน หอบหิ้วสารพันธุกรรมที่แตกต่างกันอยู่ในตัว ตลอดจนผ่านการเลี้ยงดูที่ไม่เหมือนกัน, ผู้ป่วยตัวเล็ก ๆ วัยเยาว์ของผมทุกคน...ไม่ว่าจะเป็นทารกแรกเกิดที่ไร้เดียงสา บอบบางและน่าทะนุถนอม, หนูน้อยวัยเตาะแตะที่มีพลังอันเหลือเฟือในการค้นหาสิ่งใหม่ ๆ, เด็กวัยเรียนที่เริ่มรู้จักกฎระเบียบต่าง ๆ รวมทั้งวัยรุ่นที่กำลังพยายามแสดงอัตลักษณ์ของตนออกมาอย่างเงียบ ๆ...ล้วนแล้วแต่พกพาความน่าเอ็นดูเอาไว้อยู่เต็มกระเป๋าและไม่ได้ด้อยไปกว่าแพนด้าฉบับจิ๋วเลยแม้แต่นิดเดียว

เป็นเวลาประมาณเกือบ ๆ สองเดือนที่ผมตื่นนอนตั้งแต่ตีห้าครึ่งเพื่อขึ้นไปดูคนไข้ด้วยความสุขอย่างแท้จริง

เอนทรีนี้ผมขอมอบพื้นที่ทั้งหมดให้กับบรรดา "เด็กน้อย" ของผมทุกคนที่นอกจากจะร่วมเป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการการเรียนรู้เพื่อเป็นแพทย์เต็มตัวในอนาคตของบรดานักศึกษาแพทย์แล้ว...

ความสดใสร่าเริง ความซื่อสัตย์จริงใจไม่เสแสร้ง และความน่ารักน่าชังของพวกเขาเหล่านั้นยังสร้างรอยยิ้มให้เกิดขึ้นภายในของผู้ปฏิบัติงานทุกคน รวมทั้งเป็นกำลังใจในการทำงานได้เป็นอย่างดี

แต่ละคนน่ารักจริง ๆ นะครับ...

 

 

 

ขอให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่จิตใจดีและสุขภาพแข็งแรงทุกคนนะครับเด็ก ๆ

ขอบคุณจากใจจริง

รักเด็กคร้าบ