~Medical Fantasy~

ในยุคข้าวยากหมากแพง เศรษฐกิจตกต่ำ ไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ระบาดสร้างความหวาดหวั่นไปทั่วทุกมุมโลกเช่นนี้ การ “รีไซเคิล” หรือนำของเก่ามาดัดแปลงแก้ไขเพื่อใช้ใหม่อีกหลาย ๆ รอบดูจะเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล ทั้งช่วยลดต้นทุนการผลิตและช่วยทำให้การใช้ทรพยากรธรรมชาติน้อยลง

แต่สำหรับเหล่าบรรดาแฟน ๆ การ์ตูนอนิเมชันตัวยง, การที่ได้เห็นผู้ผลิตทำการ “เผา” งานอันเป็นที่รักของเรา ด้วยการใช้แฟลชแบ็คเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา, นำตัวละครและฉากเก่า ๆ มาใช้ใหม่ในรูปแบบที่เปลี่ยนแปลงไปเล็ก ๆ น้อย ๆ (กะไม่ให้พวกเราจับได้), หรือสโลวร์ภาพให้ช้าลงก็ตาม

เหล่านี้นอกจากจะแสดงถึงความขี้เกียจมักง่าย ของผู้ผลิตแล้ว การกระทำดังกล่าวยังถือเป็นการทำร้ายจิตใจและหมิ่นเกียรติผู้คนที่ชื่นชอบ การดูภาพยนตร์อนิเมชันเช่นเรา ๆ ท่าน ๆ อย่างยิ่ง

เอนทรีที่แล้ว ผมได้เข้าไปใน youtube เพื่อนำเอาเพลงการ์ตูนเก่า ๆ ที่ผมประทับใจมาเก็บรวบรวมไว้ ทำให้ได้เห็นคลิปนี้เข้าครับ 

o_O

O_o

- -'

เป็นไงบ้างครับ? ฝีมือเผางานของต้นตำรับสถาบันสร้างการ์ตูนอนิเมชันสองมิติอย่างดิสนีย์ (เนียนมาก ๆ)

ส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าคนทำคลิปตัดต่อได้เก่งดี เลือกเพลงและใช้วิธีการตัดฉากได้อารมณ์สนุกดี มีความพยายามมาก ๆ นับถือ ๆ (เอ๊ย...ไม่ใช่ประเด็นหลัก)

เท่าที่ดู, จะเห็นว่าคลิปส่วนมากมาจากการ์ตูนเรื่องโรบินฮู้ดทั้งนั้นเลย (สรุปว่ามันเผาอร่อยเกือบทั้งเรื่องเลยใช้มั้ยเนี่ย)

ถ้าจะพูดถึงโรบินฮู้ดแล้ว, การเสียชีวิตของวอลท์ ดิสนีย์ (Walt Disney) ในปี ค.ศ. 1966  ได้ส่งผลกระทบอย่างหนักต่อสตูดิโอดิสนีย์จนไม่มีผลงานใหม่ ๆ ออกมาในช่วงนั้น ดังนั้นหนังเรื่องนี้ที่ออกฉายในปี 1973 จึงถือเป็นผลงานเรื่องแรกของสตูดิโอดิสนีย์ที่วอลท์ ดิสนีย์ไม่ได้มีส่วนร่วม (แต่เดิมนั้นผลงานทุกชิ้นของดิสนีย์ล้วนมีชื่อของวอลท์ ดิสนีย์เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยทั้งสิ้น)

และก็ไม่แปลกนักหากโรบินฮู้ดจะได้รับการจับตามองจากแฟน ๆ และนักวิจารณ์ทุกสารทิศเสมือนเป็นบททดสอบอันสำคัญว่าสถาบันการ์ตูนที่ยิ่งใหญ่ของโลกแห่งนี้จะสามารถยืนหยัดต่อไปโดยปราศจากการชี้นำของผู้ก่อตั้งดั้งเดิมอย่างวอลท์ ดิสนีย์ได้หรือไม่

ซึ่งถ้าจะว่ากันตามจริงถือว่าสอบไม่ผ่านครับ (อ่านเนื้อหาเกี่ยวกับรายละเอียดการสร้างและข้อมูลฉากซ้ำ ๆ ของเรื่องนี้ได้ที่ wiki)

อย่างไรก็ดี, โรบินฮู้ดก็ไม่ได้แย่ถึงขนาดไม่ควรค่าแก่การรับชม เพราะตัวหนังยังคงเป็นการ์ตูนที่ดูสนุก ๆ มีการเคลื่อนไหวตลก ๆ ชวนให้อมยิ้มตามสไตล์หนังของดิสนีย์ที่พวกเราในวัยเด็กสามารถรับชมได้โดยไม่มีพิษมีภัย และเต็มไปด้วยบทเพลงประกอบเพราะ ๆ หลายเพลง

อีกทั้งยั้งแฝงข้อคิดมากมาย -ซึ่งขึ้นอยู่กับผู้ชมว่าจะสามารถตีความและรับสารดังกล่าวได้หรือไม่- อยู่เช่นเคย

พูดถึงคำว่ารีไซเคิลแล้ว, ทำให้นึกสงสัยว่าเมื่อไหร่เจ้าของลิขสิทธิ์การ์ตูนของดิสนีย์ในไทย จะคิดนำเอาหนังเก่า ๆ ในยุคสองมิติอันคลาสสิค -ที่หาชมได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน- ของดิสนีย์มารีไซเคิลในรูปแบบที่ทันสมัยทั้งภาพและเสียง มีบทเพลงต้นฉบับที่ถูกแปลงคำร้องเป็นภาษาไทยอันพิถีพิถันและเต็มไปด้วยความหมายดี ๆ บรรจุในกล่องที่ดูน่าสะสมออกมาวางขายให้เหล่าแฟน ๆ ได้จับของเป็นเจ้าของกันเสียที...

ซึ่งถึงแม้จะดูคล้ายการเอาของเก่ามาหากินใหม่, แต่สำหรับผมแล้วจะถือว่าเป็นการรีไซเคิลที่สร้างสรรค์และน่าชื่นชมมาก ๆ อย่างแท้จริง